Co to właściwie jest ten kwas hialuronowy?


Nie ma chyba obecnie bardziej popularnego kosmetycznego składnika aktywnego niż kwas hialuronowy. 
  1. Zalecany dla każdej cery do stosowania zewnętrznego na naskórek w codziennej pielęgnacji, również zimą. 
  2. Stosowany również do wstrzykiwania w skórę właściwą podczas zabiegów mezoterapii. 
  3. Jest składnikiem suplementów diety, więc może być również stosowany wewnętrznie. 
  4. Usieciowany i nieusieciowany, jest bohaterem zabiegów kosmetycznych i z zakresu medycyny estetycznej.
Przebojem wdarł się do współczesnej kosmetyki a nawet medycyny, choć podobno "czarownice" pozyskiwały go już w czasach średniowiecznych robiąc odmładzającą galaretę z grzebieni kogutów (taka ciekawostka :). Przyjrzyjmy się tej cudownej substancji i odkryjmy razem jej tajemnice.

Nazwa kwasu:
jego nazwa pochodzi od szkliście przezroczystego wyglądu (z greckiego: hyalos to szkło) oraz cząsteczki kwasu uronowego (ang. uronic acid), który znajduje się w jego składzie. Połączenie słów „hyalos” i „uronic acid” dało anglojęzyczną nazwę tej substancji: hyaluronic acid (HA).

Historia zastosowania w medycynie i kosmetyce:
kwas hialuronowy został po raz pierwszy wyizolowany w 1934 roku z ciała szklistego oka bydlęcego przez Karla Meyera i jego asystenta Johna Palmera. Budowę chemiczną kwasu hialuronowego ustalono dwadzieścia lat po jego wyizolowaniu. W 1954 roku Bernard Weissman i Karl Meyer opracowali jego strukturę izolując go z ludzkiej pępowiny. W 1961 roku kwas hialuronowy został po raz pierwszy użyty do celów medycznych, podczas operacji uszkodzonej siatkówki oka. Od 1980 roku rozpoczęły się badania nad użyciem kwasu w medycynie estetycznej. Do Europy pierwsze wypełniacze na bazie kwasu hialuronowego zostały wprowadzone w 1996 roku, kiedy szwedzki naukowiec Bengt Ågerup, związany z Universitas Regia Upsaliensis w Uppsali, stworzył unikalną formę stabilizowanego kwasu hialuronowego pochodzenia niezwierzęcego, na bazie unikalnej opatentowanej technologii NASHA™ (ang. Non-Animal-Stabilized-Hyaluronic-Acid). 

Wytwarzanie:
przez wiele lat był pozyskiwany do celów przemysłowych z kogucich grzebieni. Dzisiaj jest wytwarzany wyłącznie metodami biotechnologicznymi, w drodze fermentacji bakteryjnej (jak podają źródła: z pszenicy przy udziale bakterii kwasu mlekowego). 

Budowa chemiczna (C14H21011N):
kwas hialuronowy nie jest z chemicznego punktu widzenia kwasem, a polisacharydem, czyli cukrem złożonym (a ściślej: glukozaminoglikanem). Kwas hialuronowy występuje we wszystkich organizmach żywych i należy do grupy związków, które mają identyczną budowę chemiczną u wszystkich gatunków – tak u bakterii jak i u człowieka. Jest więc niespecyficzny gatunkowo i tkankowo, co jest jednym z powodów bezpieczeństwa jego stosowania. 

Rola w organizmie człowieka:
Kwas hialuronowy stanowi w naszym organizmie naturalny składnik tkanki łącznej. Najwięcej znajduje się go w skórze, gdzie wytwarzany jest przez fibroblasty. Obok kolagenu, stanowi on kluczowy składnik tzw. macierzy międzykomórkowej. Kwas hialuronowy jest jak gąbka. Naukowe określenie: jest silnie higroskopijny – czyli posiada ogromną zdolność przyciągania do siebie cząsteczek wody (jedna cząsteczka kwasu przyciąga 250 cząsteczek wody). Ściągając wodę powoduje, że skóra pozostaje odpowiednio nawilżona i jędrna. Chroni ją w ten sposób przed wysychaniem, wiotczeniem i tworzeniem się zmarszczek. Wraz z wiekiem ilość kwasu hialuronowego w organizmie maleje. Najwięcej mamy go zaraz po urodzeniu, a u osoby 40-letniej jest go o połowę mniej niż u osoby 20-letniej. 

Kwas usieciowany czy nieusieciowany (zastosowanie wewnętrzne):
kwas hialuronowy nieusieciowany wykorzystuje się powszechnie w kosmetologii oraz w medycynie estetycznej m.in. w zabiegach mezoterapii i rewitalizacji skóry. Jego działanie, polegające głównie na nawilżaniu skóry, jest dość krótkotrwałe ze względu na obecność hialuronidazy - enzymu naturalnie rozbijającego kwas hialuronowy. Dlatego po podaniu do skóry nieusieciowany kwas hialuronowy zostaje w krótkim czasie całkowicie usunięty z organizmu. Aby wydłużyć okres utrzymywania się preparatów kwasu hialuronowego w tkankach, poddaje się go chemicznej modyfikacji, czyli tzw. usieciowaniu. Poprzez sieciowanie (ang. cross-linking) rozumie się chemiczne połączenie łańcuchów kwasu hialuronowego w taki sposób, aby był on bardziej odporny na działanie naturalnej hialuronidazy, która występuje w naszych tkankach. Dzięki sieciowaniu powstaje trójwymiarowa macierz sprawiająca, że kwas jest bardziej stabilny i odporny na degradację. Proces ten pozwala zatem na uzyskanie takiej struktury kwasu, którą organizm usuwa znacznie wolniej – nie w ciągu kilku dni, ale kilku a nawet kilkunastu miesięcy. Sieciowanie, z jednej strony chroni cząsteczki kwasu hialuronowego przed rozłożeniem, a z drugiej – nadaje mu specyficzne właściwości fizykochemiczne: lepkość, gęstość, odkształcalność czy zdolność unoszenia tkanek.

Kwas wysoko- czy niskocząsteczkowy (zastosowanie zewnętrzne):
Wysokocząsteczkowy kwas hialuronowy, ze względu na rozmiar cząsteczek, nie przenika przez naskórek do głębszych warstw skóry. Aplikowany zewnętrznie tworzy film ochronny, który ogranicza transepidermalną utratę wody (transepidermal water loss - TWL). Umożliwia za to przenikanie substancji aktywnych w głąb skóry, ponieważ zwiększa przepuszczalność naskórka. Ma natychmiastowe działanie liftingujące, wywołuje napięcie powierzchniowe skóry. Dzięki temu nadaje skórze gładkość, napięcie i miękkość. 

Niskocząsteczkowy kwas hialuronowy, ma rozmiar cząsteczek umożliwiający wnikanie w warstwyę rogową naskórka. Dzięki temu, zatrzymuje wodę w głębszych warstwach skóry. Nie tylko zwiększa poziom nawilżenia poprzez wiązanie wody, ale działa również jak substancja wypełniająca i „wypychająca” zmarszczki oraz zwiększająca jędrność skóry. W ten sposób przyczynia się do poprawy gęstości skóry: nie buduje jej struktury, jak kolagen, ale pomaga wypełnić ją wodą.

Kobieta Kosmetyczna